Fazıl dayısını ve Aybike yengesini gördük,orada güvenlik işinde çalışıyorlar..Aybike yengesi hiç kucağından düşürmedi,oğlum da yengesini çok seviyor..
edemez binmeye.Taa hamileliğimin başından beri binmeyi istiyordum ama çocuk düşer diye binememiştim okadar hasrettimki bunlara binmeye.Doğumdan 2 ay sonra kısmet oldu binmek.Ben bir de sezeryan yapmıştım,1 sene binme dikişlerin yırtılır diyenler oldu ama hiçbirşey olmadı çok şükür.Füzeye de ilk defa bindim,inanılmaz adrenalin yükleniyor,baş aşağı döndükce o demirlere tutmasam düşeceğim zannediyorum,gondolda elimi bırakıyorum ama bunda bitürlü cesaret edemedim.Belki cesaret ederdim ama ya düşersem diye korktum düşüp de çocuğumu öksüz bırakmak istemedim.Anne olunca insan sadece kendisini düşünmüyor çocuğunu da düşünüyor,adım atarken çocuğunu düşünerek adım atıyor,ben şöyle yaparsam çocuğumu etkiler mi diye düşünüyor.İnanılmaz adrenalin doluydu,yukarıdayken manzara çok güzeldi resim çekmeyi bile düşündüm ama malesef telefonumu yanıma almamıştım,alsam da zaten kesin ben yere düşürür parçalardım.Yine olsa yine binerim hiç pişman değilim.Ben binerken eşim de çocukla ilgilendi bi yandan da videomu çekti ama malesef bulanık çıktı.Çocuk ağladı bitürlü durmadı.Daha sonra ahtapota bindim onda okadar adrenalin yoktu ama o da süper.Adrenalin sevenlere tavsiye ederim.O füzenin ikilisi de varmış bindiğimden büyükmüş cesaret edip ona da binerim ben.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder