Ömrümün değerli üyeleri: MAŞALLAH-Osman Nuri'nin hikayesi-9 temmuz 2012

Nezamandan beri düşünüyordum blog sayfası açıp yazılar yazmayı,oğluşuma hamile olduğum zamandan beri aklımdaydı bu,onunla ilgili bir blog sayfası oluşturmak.Yarın yazarım derken taa bugüne kadar geldik ertelemeyle.Eskiden ne çok ilgilenirdim blog yazmakla tüm gün vaktimi blog siteleriyle forum siteleriyle geçirir forum sayfası web sayfası oluşturur onlarla ilgilenirdim.Ama malesef son birkaç yıl bu ilgim yok olmaya başlamıştı taa ki oğluşumun olduğunu öğrenene kadar.Kısmet bugüneymiş blog sayfası açmak.OsmanNuri diye blog sayfası açamadığım için OsmaNuri diye açtım :) Evet oğlumun ismi Osman Nuri ve bugün 59 günlük yarın tam 2 aylık olacak.Zaman ne çabuk geçti oysaki daha dün oğmuştu oğlum..

Oysaki daha dün gibi aklımda onun doğumu;

Hamileliğim boyunca çok kustum ilk dört ay kustum.Rahat bir hamilelik geçiremedim tam kusmalarım mide bulantılarım geçti derken kışın nefes alma sorunu yaşadım.Hamileyim diye ilaç ta kullanamıyorum ne yatabiliyorum ne oturabiliyorum öleceğim o derece nefessiz kalıyorum derken ben aileme artık dayanamıyorum acile götürün öleceğim dedim,acile gittik bana 3 saat burnumdan hava verdiler halbuki benim sorunum burnumda değil boğazımdaydı boğazımdan nefes alamıyordum nefes borum tıkanmış gibiydi.İlaçlarla (hamilelikte sorun yokmuş o ilaçlarda) falan zar zor atlattım o dönemi de derken ardından sağ böbreğim fena ağrımaya başladı yok oturamıyorum yatamıyorum,böbreğime birşey oldu diye korktum yine acile gittik.Orada da bitakım gereksiz kan almalar vs. falan üç dört saat gereksiz oyalamalar,sonuç birşey yok ilaç ta vermediler.Öyle çektim o ağrıyı da.Derken yaza doğru sıcaktan bayıldım baygınlıkla geçirdim.Kışın çok aşırı öksürdüm buna rağmen çok şükür bebeğime birşey olmadı,rabbim korudu onu.Tüm bunları atlattım ama çok ta hastane gezdim hamileliğim boyunca.Tam doktorumu Medicine Hospitalda buldum derken doğum masrafları söylenenin aksine fazla fazla çıktığı için gözümüz korktu başka hastane aradık,eşim tersanede çalıştığı için Gispir hastanesini bulduk.Aslında doğum hikayem bundan sonra başlıyor..

Temmuzun 9unda kadın doğum doktoru Buket hanım beni görmek istemiş durumuma göre doğuma alabileceğini söylemiş Gispir hastanesinde.Doğum çantam da hazırdı,ben ogün doğum yapacağımı hissediyordum eşim yarın da doğum yapabilirsin ev zaten yakın eşyaları alırım hastaneye getiririm diyince eşyaları eve bıraktıkAnnem,ben eşim yola çıktık.Oğluşumun son tekmeleriydi ogün biryandan o tekmeleri hareketleri özleyeceğim için içim buruktu diğer yandan da cennet kokulu yavruma kavuşacağımın heyecanını,sevincini yaşıyordum.Hastaneye gittik önce doktor gördü beni son kez yavrumu ultrasonda gördüm,doktor tansiyonuma baktı çok heyacanlı olduğum için tansiyonum 16 küsür çıktı.Doktor yarın izne çıkacağından bugün alalım dedi biz de kabul ettik.Beni nstye aldılar,eşim de apar topar eve gitti eşyaları almaya.Yavrumun son kalp atışlarını dinledim,beni ameliyat için hazırladılar.İçimden hep kaygılanıyordum ya çocuğumun doğum anını çektiremezsem fotoğraf makinesi zamanında yetişemezse diye hep endişeleniyordum.Ameliyata girmeden önce annemi istiyorum onu görmeden girmek istemiyorum ameliyata dedim göreceksin anneni dediler.Ameliyata girmeden annemi gördüm onunla konuştum bana makineyi verdi.Ebelerden biri doğum anını çekeceklerdi oğlumun.Annemle vedalaşıp ameliyathaneye doğru yol aldık.Bana sordular lokal anestesi mi istersin genel anestesi mi ben de farketmez dedim.Onlar da belimden iğne vurup belimden aşağısını uyuşturdular,belden aşağım tutmuyordu yarı baygındım.Merak etme acı hissetmeyeceksin sadece dokunmaları ve bir de bebeğini çıkartırken baskıları hissedersin dediler.Gerçekten de acı hissetmedim oğluşumun doğumunu ilk ağlamasını duydum.Okadar çok duygulu bir andı ki,allah isteyen herkese bu duyguyu yaşatmak nasip etsin.Gözümden yaşlar boşaldı.Hemşirelerden biri ayık olmanın ödülünü çocuğunu öptürerek vereceğiz dediler ve cennet kokulumu öptüm o kanlara aldırmadan.

Bebeğimi götürdüler,sağlık taramalarından geçti yıkadılar.Önce beni götürdüler odaya daha sonra bebeğimi..Eşimle annem çok sabırsızdı bebeği görmek istiyorlardı biran önce.Eşim de tam zamanında getirmiş kıyafetlerini.

Oğluşumla ilk anlarım;