Evlendiğimizden beri hiç yemeğe çıkmamıştık,eşim dün gece bana süpriz yaptı ve beni yemeğe çıkardı.Bir restoranta gittik.Çocuğu da bırakacak kimsemiz olmadığı için onu da yanımıza aldık.Tam yemeğimizi yiyeceğiz başladı ağlamaya,eşim ne yaptıysa susturamadı onu.Nöbetleşe yemeye karar verdik o çocukla ilgilenirken ben yiyecektim,ben ilgilenirken de o yiyecekti.Eee çocukla da yemek böyle olur artık :) Neyse o ilgilendi ben yemeye başladım.Eşim arabayı sürüyor yok olmuyor fayda etmedi,kucağında salladı olmuyor,aradan biraz zaman geçti kendi kendine uyuyakaldı.Hemen arabasına koydu çocuğu yemeye başladı o da.6 aylık olsa da ek gıdalara geçse rahatlayacağız.Hernekadar yemeği burnumuzdan getirse de o bizim herşeyimiz canımızı veririz onun için.Allahıma binlerce kez şükrediyorum böyle bir evlat verdiği için,allah isteyen herkese versin inşallah.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder